Ik ben aan het opruimen en schoonmaken
als een gek… alles moet schoon en fris, alle vliegepoepjes worden zorgvuldig van de kozijnen
gepoetst, daarna met een schoon sopje alles afnemen. Alle deuren zijn weer schoon, alle drempels ook.
De keuken, de woonkamer etc… eigenlijk rest alleen de badkamer nog…

zometeen de was uithangen, dan ruikt het helemaal lekker in huis. Gisteren weer nieuwe wasverzachter
gehaald van robijn, is in de aanbieding. Vandaag ben ik nog niet buiten geweest, nee alleen maar poetsen, mama even niet storen kinders, het huis moet schoon.

Alles moet schoon kindertjes van mij, want dan kan hij niet meer zeuren dat het vies is, of dat het stinkt.
Dat de was niet schoon is en dat ook stinkt, dat de keuken vies is en vliegen een plaag vormen in mijn huis omdat ik niet goed schoonmaak. Dat als je binnenkomt de viezigheid je al tegemoet komt en je struikelt over de rommel omdat ik niet goed opruim. Dus alles is schoon fris en opgeruimt!

Maar hij komt niet thuis, hij komt nooit meer hier, het is voorbij, het is over…
Nooit meer zal hij een voet over mijn schone drempels zetten of commentaar
leveren op mijn schoongepoetste huis. Maar de stemmen in mijn hoofd galmen door,
en nog steeds kijk ik door zijn ogen naar mijn huis. Overal zie ik viezigheid en alles stinkt,
overal zie ik een teken van luiheid en slordigheid. Ik zie niet meer alles zoals het is,
hoe meer hij me weer lastig valt, hoe moeilijker het is om dit beeld los te laten.

pffffff.. zometeen ben ik niet meer alleen
en dat is maar goed ook
ben wel toe aan weer een goed gesprek.